AIRFRANCE

Last month I had to take four flights of AirFrance. Luckily two of them were operated by Finnair: meaning smooth service on ground and in flight, and a surprisingly, lately, effort to offer more than decent meals. I used to criticize most of the food they offered, I guess they understood somehow that a meal can be of importance too: especially when it costs them almost nothing.

Now the French company... well, I shouldn't really write much. I flew Paris-Athens last Monday and they served a cold meal to the economy class passengers. Cold as in "chilled"(!!!) not as in room temperature (the same occurred when I was going to Paris, so it can't be much of a coincidence). I guess that's just about the famous French cuisine... Another thing about them: in times when none of the other companies I usually use, has a first class in Europe, they insist to keep it! This makes the economy class space rather small, and gives the business class the emergency exit rows -in an Airbus, which normally they prefer to use... Nothing important you can say, but after ten hours traveling I would like to sit on a more comfortable chair, even in economy.

The De Gaulle airport seems to be equally stuck in the past... with -only- three restaurants in terminal 2 and many fast food chains, it's not the best place to spend your time, while waiting for the next flight.

Ordered the skyteam card (frequent traveller program), though I doubt it'll be largely used... Cheers!

Συναυλία

Στις 10 Νοεμβρίου 2009 θα δώσω ρεσιτάλ πιάνου στην Εθνική Πινακοθήκη (Μιχαλακοπούλου 1 & Βασ. Κωνσταντίνου 50). Στο πρόγραμμα έργα των Βeethoven, Γ. Ψαθά (Psathas), Αιμ. Ριάδη, Sibelius, και Τσαϊκόφσκι. Η εκδήλωση διοργανώνεται από την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών και έχει ελεύθερη είσοδο. Λεπτομέρειες εδώ.

Alicia de Larrocha (1923-2009)

A great pianist passed away yesterday. Alicia de Larrocha at 86, died on Friday in a hospital in Barcelona. Details here. A small video here, Ravel concerto, 1st movement, cincinnati symphony.

Συνεντεύξεις τύπου

Από εκεί που δεν το περίμενε κανείς, δύο συνεντεύξεις τύπου -με αφορμή συναυλίες- την ίδια εβδομάδα στη Θεσσαλονίκη.

Την Πέμπτη 10/9 η Όπερα Θεσσαλονίκης ανακοίνωσε τους τραγουδιστές για το Μαγικό Αυλό που θα παρουσιάσουν 18-29 Σεπτεμβρίου στην Εταιρεία Μακεδοβικών Σπουδών. Η μοναδική διαδικτυακή αναφορά που βρήκα, και πηγή μου για το θέμα, στη Gloriana, ενώ η εφημερίδα Μακεδονία είχε μικρό ρεπορτάζ την επόμενη μέρα.

Πέραν βεβαίως του καθυστερημένου της συνέντευξης, απορώ αν αυτή είναι η συνολική επικοινωνιακή πολιτική του οργανισμού για το συγκεκριμμένο γεγονός... -προφανώς δεν μπορώ να γνωρίζω αν υπάρχει ραδιοτηλεοπτική διαφήμιση, αλλά μάλλον αμφιβάλλω. Αυτά κοστίζουν περισσότερο, και απαιτούν και εξειδικευμένο προσωπικό.

Η πρώτη συνέντευξη τύπου της εβδομάδας έγινε την προηγούμενη μέρα, στις 9/9, στα πλαίσια της εναρκτήριας συναυλίας των Δημητρίων. Κεντρικά πρόσωπα αυτής, ο Δημήτρης Σγούρος και ο Γιώργος-Εμμανουήλ Λαζαρίδης, πιανίστες, 40 και 30 ετών αντίστοιχα. Η Καθημερινή, η Ελευθεροτυπία και η Μακεδονία αναφέρθηκαν σε αυτή. Την προσοχή τράβηξαν οι δηλώσεις του Σγούρου, οι οποίες μού φάνηκαν εκτός τόπου και χρόνου, πέραν βεβαίως των διαφόρων γενικολογιών που ανέφερε, ξεκινώντας με τον πόλεμο που κάποτε - ομολογημένα- αντιμετώπισε στην πατρίδα και την οικογενειοκρατία του χώρου και περνώντας σε γενική κριτική του κοινού -εντόπιου και διεθνούς.

Όσο περνάει ο καιρός, τόσο πείθομαι περισσότερο ότι οι μουσικοί δεν θα έπρεπε να κρίνουν(/κρίνουμε) γενικότερα κοινωνιολογικά φαινόμενα. Λόγω ικανοτήτων και χαρακτήρα, σπάνια μπορούμε να θέσουμε το πνεύμα υπό τον έλεγχο του νου κι όχι των συναισθημάτων. Είσαι μουσικός; Φρόντισε οι εμφανίσεις σου να βρίσκονται στο καλύτερο δυνατό επίπεδο, κι άσε τους άλλους να κάνουν αυτό που εκείνοι θα έπρεπε να κάνουν. Αν βεβαίως, έχεις και άλλες εξωμουσικές ανησυχίες, μπορείς να εργαστείς και να τίς καλλιεργήσεις. Ίσως έτσι βοηθήσεις κι εσύ να πάει ένα βηματάκι μπροστά η κοινωνία. Στην περίπτωση του Σγούρου προφανώς τα παραπάνω δεν υπάρχει λόγος να ισχύουν. Έχει ένα σπάνιο ταλέντο -όσο ελάχιστοι στον πλανήτη- και θα έπρεπε να κάνει κάτι για αυτό και με αυτό. Το κοινό θα είναι κουρασμένο όσο παίζει (οποιοσδήποτε) τα ίδια και τα ίδια. Δεν μπορεί κάποιος να εμφανίζεται 10 φορές το χρόνο στην Ελλάδα και να παίζει όμοια προγράμματα ξανά και ξανά... Το κοινό είναι πεπερασμένο -όχι κουρασμένο. Δεν μπορείς να αναφέρεσαι σε πόλεμο, όταν από τις 10 ξένες ορχήστρες που προσκαλούνται ετήσια παίζεις με τις μισές (με τις άλλες μισές εμφανίζεται ο Γιάννης Βακαρέλης), και για τους άλλους ότι περισσέψει...

Φροντίζεις να μάθεις και 5-10 διαφορετικά κοντσέρτα, ναι 10, αν θέλεις να είσαι συνέχεια σολίστ με ορχήστρες! Είσαι μοναδικός, και θα έπρεπε πριν από όλους τους άλλους, εσύ να έχεις απαιτήσεις από τον εαυτό σου. Κάνεις μουσική δωματίου, μοναδική ευκαιρία να γνωρίσεις συναδέλφους, να συνεργαστείς με εξαίρετους μουσικούς, να μάθεις και κάτι -ίσως- καινούριο. Ναι, πράγματι έχουν δίκιο οι δύο συνάδελφοι, ο χώρος είναι δύσκολος, αλλά με λίγη ευελιξία η κατάσταση βελτιώνεται. Θέλει κυνήγι η καριέρα: για όποιον δεν το κατάλαβε, δεν έρχονται τα πράγματα από μόνα τους... Καλό φθινόπωρο!

ΥΓ: τα παραπάνω ισχύουν και για μένα, ως εκ τούτου φυσιολογική η μειωμένη εμφάνιση κειμένων σε τούτο το μπλογκ.

Οι "παραγωγοί" / αναποτελεσματικότητα και απροθυμία...

(Διάβασα πολλά και διάφορα σχόλια στη μπλογκόσφαιρα -αλλά και στον Τύπο- για το φετινό Φεστιβάλ Αθηνών [ΦΑ]. Οι περισσότεροι κατακρίνουν τον πρόεδρο του Φεστιβάλ κ. Γιώργο Λούκο, κι εκφράζουν διάφορες απόψεις για το πώς θα έπρεπε -κατά τη γνώμη τους- να είναι το Φεστιβάλ. Βεβαίως ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τη γνώμη του, με ενοχλούν όσοι απλώς υποθέτουν και ευκόλως καταδικάζουν χωρίς την παραμικρή γνώση καταστάσεων και γεγονότων. Καταγράφω στο ακόλουθο κείμενο τη δική μου -μικρή αλλά άμεση- εμπειρία με το ΦΑ...)

-------------------------------------------------------

Έχοντας φτάσει αισίως στο 2009, θα περίμενε κανείς να συμπεριφερόμαστε και ανάλογα. Ξέρετε, κάνουμε σωστά τη δουλειά μας, διευκολύνουμε τον πελάτη μας και άλλα τέτοια -πιθανώς φαιδρά για πολλούς. Έχει ιδιαίτερη σημασία η συμπεριφορά σε ένα μικρό και κλειστό κύκλο όπως αυτός των μουσικών στην πατρίδα μας. Κάποιοι όμως νομίζουν ότι ζουν στη δεκαετία του '70, ή του '80. (μπορεί τα παρακάτω να ίσχυαν και νωρίτερα, απλώς εγώ δεν υπήρχα για να τα δω...)

Πιστεύουν αυτοί οι κάποιοι ότι, κατεβάζοντας τους άλλους στο επίπεδό τους και βάζοντας εμπόδια στη δουλειά τους -αδιάκοπα και αλύπητα, εκείνοι θα ανέβουν ένα σκαλοπάτι παραπάνω. Η αλήθεια για όποιον έχει μικρή αντίληψη της πραγματικότητας και επαφή με το περιβάλλον γύρω του είναι φυσικά διαφορετική. Αν είσαι μέτριος -ή καλύτερα, αν είμαι μέτριος- η προσπάθεια να κατεβάσω τους τριγύρω μου ΔΕΝ με ανεβάζει. Βρε όσο και να χτυπιέμαι, μέτριος θα είμαι. Και πολύ περισσότερο, θα είμαι ΗΛΙΘΙΟΣ, αν πιστεύω ότι οι κινήσεις μου θα μένουν επ'άπειρον μυστικές κι ότι κανείς δεν θα καταλάβει πως κάνω "καριέρρα".

Για όποιον θυμάται το νόμο του Murphy, κάποιο αξίωμα προερχόμενο απ'αυτόν έλεγε ότι μπορείς να πεις ψέματα σε πολλούς για λίγο καιρό, ή σε λίγους για πολύ καιρό. Νομίζω ότι 5-6 χρόνια είναι αρκετός καιρός... Και για να καταλάβει ο αναγνώστης το ανωτέρω κείμενο -παραλήρημα ίσως για κάποιους- αναφέρομαι στους δύο παραγωγούς μου στη συναυλία μουσικής δωματίου που παρουσίασα με πέντε συναδέλφους στις 30/6 στον "Παρνασσό" στα πλαίσια του ΦΑ. Μαζί με κάποιους άλλους εργαζόμενους στο ΦΑ, έκανα ότι μπορούσαν για να δυσκολέψουν τη ζωή μου οργανωτικά. Τα κατάφεραν ως ένα σημείο, αλλά ο διάολος έχει πολλά ποδάρια, και τα σημαντικά δεν τούς βγήκαν. Οι λεπτομέρειες δεν έχουν σημασία, άλλωστε δύσκολα σώφρων άνθρωπος που δεν με γνωρίζει θα πίστευε αυτά που έζησα -από δύο μήνες έως και 15 λεπτά πριν τη συναυλία. Περαιτέρω, δεν παίρνω το συμβάν προσωπικά: πολλοί άλλοι στη θέση τους τα ίδια -ίσως και χειρότερα- θα έκαναν. Δεν θεωρώ τα πρόσωπα σημαντικά, δυστυχώς οι νοοτροπίες και οι συνήθειες μάς καταστρέφουν...

Συμπεράσματα: στο ΦΑ υπάρχουν κλίκες. Καλές-κακές δεν ξέρω, αλλά η συγκεκριμμένη με βασάνισε. Α, ναι, μπορούν να συνεχίσουν τα ίδια (το κείμενο δεν γράφεται εκ του ασφαλούς), καθότι οι αμοιβές δεν έχουν ακόμα καταβληθεί. Έτσι λοιπόν η ατμόσφαιρα εκεί είναι νοσηρή -αυτό τουλάχιστον κατάλαβα. Όσο και να θέλει ο κ. Λούκος, ότι και να προσπαθεί (είτε σωστό είτε λάθος) κάποιοι θα προσπαθούν να τα μπουρδουκλώσουν (χρήσιμη λέξη αυτή).

Για όποιον ενδιαφερόμενο, υπάρχουν ονόματα και αποδείξεις (όλες ηλεκτρονικές). Δεν γράφω φαντασίες... ξέρω ότι θα τούς ξαναβρώ μπροστά μου, ίσως και σε άλλα μέρη της Αθήνας, αλλά είπα και πιο πάνω, ο διάολος έχει πολλά ποδάρια.

Η συναυλία πήγε καλά, η κριτική ήταν εξαιρετική, ιδιαιτέρη μνεία προς τα έργα του Crumb καθώς και τον κ. Λούκο. Φαντάζομαι ότι θα ικανοποιήθηκαν οι παραγωγοί μας... Λυπάμαι κυρίως, διότι πολλοί έχασαν την ευκαιρία να ακούσουν έργα σύγχρονης μουσικής εξαιρετικής ομορφιάς: έργα που δύσκολα "στήνονται" οργανωτικά και κατά συνέπεια κοστίζουν περισσότερο από το σύνηθες ρεπερτόριο...