Saturday, February 23, 2008

Αστεία πράγματα...

Είπα να μην ασχοληθώ την προηγούμενη φορά με τα αποτελέσματα. Θα μπορούσαν υπό συνθήκες να είναι φυσιολογικά. Δεν ήξερα τις συνθήκες... έξω από το διαγωνισμό δεν θα μπορούσα να τις ξέρω, κι από μέσα ακόμα όποτε ήμουν τίς καταλάβαινα πάντοτε αργά. Κι ούτως ή άλλως τί με κόφτει, αν ο Νεοφύτου ή ο Abramski έμειναν έξω από τον 3ο γύρο, και γιατί να γκρινιάξω πάλι;

Περί Grand Prix ο λόγος. Όμως το πλάνο, έστω και αργά, φάνηκε, κι εγώ, για μια ακόμη φορά, έπεσα έξω. Διότι η επιτροπή είναι μεν, αξιοπρεπής, η μάλλον καλύτερη των τελευταίων χρόνων, αλλά δεν υπολόγισα το διοργανωτή. Κι απ'ότι φαίνεται άλλον/η από αυτόν/ή που νόμιζα, ήθελαν να προωθήσουν... Αλλά οι υπολογισμοί δεν τούς βγήκαν. Βάλτε και σ'αυτό την επιθυμία κάποιου μέλους της επιτροπής να βοηθήσει κάποιον/α δικό/ή του, οπότε φτάνουμε στην πατάτα που έγινε για μία ακόμη φορά αυτός ο διαγωνισμός. Και για να μην παρεξηγούμαι, η βοήθεια συμμετέχοντα σε διαγωνισμό από μέλος της επιτροπής δεν είναι κάτι καινούριο στον πλανήτη μας. Ούτε θα σταματήσει ποτέ να γίνεται. Αλλά ούτε έτσι θα γίνει ποτέ σοβαρός διαγωνισμός αυτός...

Έχω μια γενική θεωρία περί διαγωνισμών, και την υποστηρίζω έχοντας παρακολουθήσει πολλούς τέτοιους σε διάφορα μέρη ανά την υφήλιο. Σε κάθε διαγωνισμό υπάρχουν οι εξαιρετικοί διαγωνιζόμενοι, που σχεδόν ποτέ δεν πετσοκόβονται. Έπειτα υπάρχουν αυτοί που έχουν γνωστούς στην εκάστοτε επιτροπή -αυτοί μπορεί να είναι από πολύ καλοί ως μέτριοι. Υπάρχουν οι μέτριοι ή απλώς καλοί -χωρίς γνωστούς, εν γένει θα κοπούν νωρίς. Σε αυτή την κατηγορία εντάσσονται οι λεγόμενες "θυσίες". Αυτοί θα προχωρήσουν όσο γίνεται περισσότερο -κι έπειτα θα θυσιαστούν ώστε κάποιος από την προηγούμενη κατηγορία να προχωρήσει περισσότερο. Κάποιοι -πολύ καλοί- έχουν ενίοτε τύχη και γλυτώνουν της σφαγής. Όμως συχνά, πολλοί από τους καλούς κόβονται στην αρχή, όταν και το ενδιαφέρον του κόσμου είναι συνήθως χαμηλό, ώστε να γίνουν αυτά που πρέπει να γίνουν.

Δε θα ασχοληθώ δημόσια με το τί είναι ποιος από τους φετινούς συμμετέχοντες στο διαγωνισμό, αλλά κάθε τέτοια διοργάνωση που έχει απαιτήσεις, χάνει όταν ο ημιτελικός του δεν έχει πιανίστες σαν τον Abramski ή το Νεοφύτου... Και βεβαίως τί να πούμε για τον έρμο το Rudyn. Χαλαρά για το Grand Prix πήγαινε -μετά και τις προηγούμενες αποφάσεις. Αλλά μήπως δεν το απονείμουν φέτος; Για τον Κορεάτη αναρωτιόμουν τι έκανε στον ημιτελικό -αλλά αποδείχτηκε ο καλύτερος του γύρος. Η Τσιστιακόβα πάλι δε με έπεισε -μήπως κερδίσει τελικά; Ο Παπαδημητρίου ρίσκαρε κι έχασε. Αλλά δεν πειράζει, την άλλη φορά, όπως είπε κι η κυρία Νίνα... Η Foo σε υψηλό επίπεδο όπως και πριν, αλλά πολύ όμοιο παίξιμο -είτε Mozart είτε Kreisleriana το ίδιο πάθος. Η Μαυρομουστάκη, τέλος αποδείχτηκε η μεγάλη έκπληξη -με ένα πολύ ευαίσθητο Mozart. Πέρασε στον τελικό μαζί με τις Foo και Τσιστιακόβα.

Εν πάσει περιπτώσει, ως ενήλικας δε συμπάθησα αυτή τη διοργάνωση και την παρακολούθησα από ενδιαφέρον. Ελπίζω και για τελευταία φορά. Πολλά μού κόστισε άλλωστε. Άντε να δούμε τί θα ακούσουμε αύριο...

buzz it!

3 comments:

Matina-Mariam Venetiadou said...
This comment has been removed by the author.
Στέφανος Νάσος said...

Σ'ευχαριστώ για το σχόλιο.

Για αλλαγές στη σελίδα σου πηγαίνεις από τον Πανόπτη στη Διάταξη (κάνοντας κλικ στο αντίστοιχο κουτάκι). Έπειτα κλικ στο "add a page element", κι από κει διαλέγεις τι θέλεις να προσθέσεις. Αν για παράδειγμα θέλεις να προσθέσεις το λεγόμενο blogroll -ελληνιστί κατάλογο εκείνων των blogs- που είτε διαβάζεις, είτε έχουν σχέση με τα ενδιαφέροντα σου, θα διαλέξεις την επιλογή "λίστα"... Και πάει λέγοντας.
Καλή συνέχεια!

Matina-Mariam Venetiadou said...

Ειλικρινά σε ευχαριστώ πάρα πολύ... Δεν τα κατάφερα πάλι. Τα προτεινόμενα blog βγαίνουν στο τέλος των αναρτήσεων. Δεν μπορώ να τα βγάλω ακόμα πέρα! Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για την βοήθειά σου!

Να έχεις μία όμορφη μέρα!