Thursday, July 23, 2009

Οι "παραγωγοί" / αναποτελεσματικότητα και απροθυμία...

(Διάβασα πολλά και διάφορα σχόλια στη μπλογκόσφαιρα -αλλά και στον Τύπο- για το φετινό Φεστιβάλ Αθηνών [ΦΑ]. Οι περισσότεροι κατακρίνουν τον πρόεδρο του Φεστιβάλ κ. Γιώργο Λούκο, κι εκφράζουν διάφορες απόψεις για το πώς θα έπρεπε -κατά τη γνώμη τους- να είναι το Φεστιβάλ. Βεβαίως ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τη γνώμη του, με ενοχλούν όσοι απλώς υποθέτουν και ευκόλως καταδικάζουν χωρίς την παραμικρή γνώση καταστάσεων και γεγονότων. Καταγράφω στο ακόλουθο κείμενο τη δική μου -μικρή αλλά άμεση- εμπειρία με το ΦΑ...)

-------------------------------------------------------

Έχοντας φτάσει αισίως στο 2009, θα περίμενε κανείς να συμπεριφερόμαστε και ανάλογα. Ξέρετε, κάνουμε σωστά τη δουλειά μας, διευκολύνουμε τον πελάτη μας και άλλα τέτοια -πιθανώς φαιδρά για πολλούς. Έχει ιδιαίτερη σημασία η συμπεριφορά σε ένα μικρό και κλειστό κύκλο όπως αυτός των μουσικών στην πατρίδα μας. Κάποιοι όμως νομίζουν ότι ζουν στη δεκαετία του '70, ή του '80. (μπορεί τα παρακάτω να ίσχυαν και νωρίτερα, απλώς εγώ δεν υπήρχα για να τα δω...)

Πιστεύουν αυτοί οι κάποιοι ότι, κατεβάζοντας τους άλλους στο επίπεδό τους και βάζοντας εμπόδια στη δουλειά τους -αδιάκοπα και αλύπητα, εκείνοι θα ανέβουν ένα σκαλοπάτι παραπάνω. Η αλήθεια για όποιον έχει μικρή αντίληψη της πραγματικότητας και επαφή με το περιβάλλον γύρω του είναι φυσικά διαφορετική. Αν είσαι μέτριος -ή καλύτερα, αν είμαι μέτριος- η προσπάθεια να κατεβάσω τους τριγύρω μου ΔΕΝ με ανεβάζει. Βρε όσο και να χτυπιέμαι, μέτριος θα είμαι. Και πολύ περισσότερο, θα είμαι ΗΛΙΘΙΟΣ, αν πιστεύω ότι οι κινήσεις μου θα μένουν επ'άπειρον μυστικές κι ότι κανείς δεν θα καταλάβει πως κάνω "καριέρρα".

Για όποιον θυμάται το νόμο του Murphy, κάποιο αξίωμα προερχόμενο απ'αυτόν έλεγε ότι μπορείς να πεις ψέματα σε πολλούς για λίγο καιρό, ή σε λίγους για πολύ καιρό. Νομίζω ότι 5-6 χρόνια είναι αρκετός καιρός... Και για να καταλάβει ο αναγνώστης το ανωτέρω κείμενο -παραλήρημα ίσως για κάποιους- αναφέρομαι στους δύο παραγωγούς μου στη συναυλία μουσικής δωματίου που παρουσίασα με πέντε συναδέλφους στις 30/6 στον "Παρνασσό" στα πλαίσια του ΦΑ. Μαζί με κάποιους άλλους εργαζόμενους στο ΦΑ, έκανα ότι μπορούσαν για να δυσκολέψουν τη ζωή μου οργανωτικά. Τα κατάφεραν ως ένα σημείο, αλλά ο διάολος έχει πολλά ποδάρια, και τα σημαντικά δεν τούς βγήκαν. Οι λεπτομέρειες δεν έχουν σημασία, άλλωστε δύσκολα σώφρων άνθρωπος που δεν με γνωρίζει θα πίστευε αυτά που έζησα -από δύο μήνες έως και 15 λεπτά πριν τη συναυλία. Περαιτέρω, δεν παίρνω το συμβάν προσωπικά: πολλοί άλλοι στη θέση τους τα ίδια -ίσως και χειρότερα- θα έκαναν. Δεν θεωρώ τα πρόσωπα σημαντικά, δυστυχώς οι νοοτροπίες και οι συνήθειες μάς καταστρέφουν...

Συμπεράσματα: στο ΦΑ υπάρχουν κλίκες. Καλές-κακές δεν ξέρω, αλλά η συγκεκριμμένη με βασάνισε. Α, ναι, μπορούν να συνεχίσουν τα ίδια (το κείμενο δεν γράφεται εκ του ασφαλούς), καθότι οι αμοιβές δεν έχουν ακόμα καταβληθεί. Έτσι λοιπόν η ατμόσφαιρα εκεί είναι νοσηρή -αυτό τουλάχιστον κατάλαβα. Όσο και να θέλει ο κ. Λούκος, ότι και να προσπαθεί (είτε σωστό είτε λάθος) κάποιοι θα προσπαθούν να τα μπουρδουκλώσουν (χρήσιμη λέξη αυτή).

Για όποιον ενδιαφερόμενο, υπάρχουν ονόματα και αποδείξεις (όλες ηλεκτρονικές). Δεν γράφω φαντασίες... ξέρω ότι θα τούς ξαναβρώ μπροστά μου, ίσως και σε άλλα μέρη της Αθήνας, αλλά είπα και πιο πάνω, ο διάολος έχει πολλά ποδάρια.

Η συναυλία πήγε καλά, η κριτική ήταν εξαιρετική, ιδιαιτέρη μνεία προς τα έργα του Crumb καθώς και τον κ. Λούκο. Φαντάζομαι ότι θα ικανοποιήθηκαν οι παραγωγοί μας... Λυπάμαι κυρίως, διότι πολλοί έχασαν την ευκαιρία να ακούσουν έργα σύγχρονης μουσικής εξαιρετικής ομορφιάς: έργα που δύσκολα "στήνονται" οργανωτικά και κατά συνέπεια κοστίζουν περισσότερο από το σύνηθες ρεπερτόριο...

buzz it!

3 comments:

Stefanos Nasos said...

φαίνεται ότι είτε κανείς δεν μάς διαβάζει πλεόν, είτε το θέμα δεν ενδιαφέρει... (μα, τα βαθύτερα αίτια του φαινομένου που στηλιτίζω δεν αφορούν κανένα;;;) :-)))))

Alex said...

Σας διαβάζουμε!
Προσπαθώ αρκετή ώρα να αποφασίσω τι να γράψω εδώ. Καταρχήν συγχαρητήρια για την συναυλία.
Ζω εκτώς Ελλάδας 10 χρόνια και όντως κάθε φορά που επιστρέφω βιώνω λίγο πολύ αυτό που περιγράφεις, είτε βλέποντας άλλους μουσικούς είτε προσωπικά τις 2-3 φορές που αποφάσισα να παίξω εκεί. Κλίκες, δύστροποι οργανωτές κλπ. Αποφάσισα λοιπόν το εξής. Δεν τα έχει βάλει ο Ελληνικός κόσμος μαζί μου, απλά η πλεοψηφεία των ανθρώπων που καταληγουν να έχουν διοικητικές η οργανωτικές μουσικές θέσεις, δεν..σκαμπάζουν και πολλά για το τι κάνουμε. Θέλω λοιπόν να πιστεύω οτι δεν είναι κακία που μπαίνει στη μέση αλλα απλά...πως να το πω...βλακεία..
Δεν είμαστε κακός λαός, απλά αρκετά συχνά αδυνατούμε να λειτουργήσουμε σαν σύνολο.
Προσπάθησε να μην απογοητεύεσαι απο την έλλειψη σεβασμού και οργάνωσης, και πάντα να έχεις και άλλες επιλογές, έτσι ώστε να μην χρειαστεί ποτέ 1 και μοναδικός τέτοιος άνθρωπος να αποφασίσει κάτι πολύ καθοριστικό για την ζωή σου...Εγώ χαίρομαι εαν καταφέρω να οργανώσω κάποια συναυλία στην Ελλάδα αλλα τα περισσότερα γράμματα που στέλνω δεν απαντιούνται κάν...Ε δεν πειράζει, παίζω εδώ που είμαι..
Καλό κουράγιο και καλή συνέχεια

the only thing we can do is to do better

Stefanos Nasos said...

καλησπέρα και καλωσόρισες! Ευχαριστώ για τις ευχές.

Συμφωνώ μαζί σου ότι δεν τα έχουν βάλει μαζί μου όλοι οι Έλληνες. Ούτε το περιστατικό που περιέγραψα το έχω πάρει προσωπικά. Αυτό που συμβαίνει και έχεις ζήσει κι εσύ δεν έχει να κάνει μόνο με βλακεία όπως γράφεις, δυστυχώς. Εδώ διαφωνώ -και βεβαίως το παράδειγμα του Ελληνικού Φεστιβάλ είναι πολύ καλό, διότι ο ένας παραγωγός είναι "συνάδελφος": επαγγελματίας μουσικός, που ζει από συναυλίες.
Είμαι σίγουρος ότι και κάποιος άλλος συνάδελφος μπορεί να έκανε τα ίδια -δεν σημαίνει βέβαια ότι όλοι έτσι είναι. Καταλήγω όμως σιγά-σιγά στο ακόλουθο συμπέρασμα: μήπως επειδή φύγαμε όλοι εκείνοι που τέλος πάντων θα μπορούσαν να κάνουν κάτι, έμειναν πίσω κάποιοι τυχαίοι και μέτριοι κι εκείνοι κινούν τα νήματα; (είσαι 10 χρόνια, έχω συμπληρώσει 15ετία εξωτερικό από 18 χρονών για όλο τον κύκλο σπουδών... γνωρίζω όλους τους πιανίστες της γενιάς μας, όλοι οι καλοί έφυγαν για σπουδές έξω, ελάχιστοι γύρισαν). Μήπως η έλλειψη ανταγωνισμού -κι εννοώ προφανώς εκείνο τον υγειή ανταγωνισμό που ανεβάζει επίπεδα- παίζει ρόλο σε συμπεριφορές τέτοιου είδους;

Δεν απογοητεύομαι, ούτε βεβαίως με χάλασε η συναυλία στο ΕΦ!

Σημασιολογικά: η μοναδική συναυλία που είχα φέτος το καλοκαίρι στην Ελλάδα ήταν εκεί. Είχαν όμως γίνει προτάσεις σε τουλάχιστον άλλα τέσσερα θερινά φεστιβάλ. (όπως ανέφερες, γράμμα ή μέηλ -μετά παίρνω πάντα τηλέφωνο για να ξέρω ότι έφτασε! και τέλος αναμονή). Φυσικά απάντηση καμία -έμαθα τα προγράμματα από τον Τύπο- αλλά το ποσοστό απαντήσεων είναι 30-40% και το ποσοστό συναυλιών που πραγματοποιούνται 10% μάξιμουμ... Έτσι είναι στον πραγματικό κόσμο -και αλλού τα ίδια, βλ. Φινλανδία. Τουλάχιστον εδώ έχουν μια αληθινή δικαιολογία: δεν με γνωρίζουν...

Πρέπει να γίνει ποστ για το συγκεκριμμένο θέμα.

(α ναι, πληρώνεσαι καλύτερα και στην ώρα σου εκεί!)