Sunday, September 13, 2009

Συνεντεύξεις τύπου

Από εκεί που δεν το περίμενε κανείς, δύο συνεντεύξεις τύπου -με αφορμή συναυλίες- την ίδια εβδομάδα στη Θεσσαλονίκη.

Την Πέμπτη 10/9 η Όπερα Θεσσαλονίκης ανακοίνωσε τους τραγουδιστές για το Μαγικό Αυλό που θα παρουσιάσουν 18-29 Σεπτεμβρίου στην Εταιρεία Μακεδοβικών Σπουδών. Η μοναδική διαδικτυακή αναφορά που βρήκα, και πηγή μου για το θέμα, στη Gloriana, ενώ η εφημερίδα Μακεδονία είχε μικρό ρεπορτάζ την επόμενη μέρα.

Πέραν βεβαίως του καθυστερημένου της συνέντευξης, απορώ αν αυτή είναι η συνολική επικοινωνιακή πολιτική του οργανισμού για το συγκεκριμμένο γεγονός... -προφανώς δεν μπορώ να γνωρίζω αν υπάρχει ραδιοτηλεοπτική διαφήμιση, αλλά μάλλον αμφιβάλλω. Αυτά κοστίζουν περισσότερο, και απαιτούν και εξειδικευμένο προσωπικό.


Η πρώτη συνέντευξη τύπου της εβδομάδας έγινε την προηγούμενη μέρα, στις 9/9, στα πλαίσια της εναρκτήριας συναυλίας των Δημητρίων. Κεντρικά πρόσωπα αυτής, ο Δημήτρης Σγούρος και ο Γιώργος-Εμμανουήλ Λαζαρίδης, πιανίστες, 40 και 30 ετών αντίστοιχα. Η Καθημερινή, η Ελευθεροτυπία και η Μακεδονία αναφέρθηκαν σε αυτή. Την προσοχή τράβηξαν οι δηλώσεις του Σγούρου, οι οποίες μού φάνηκαν εκτός τόπου και χρόνου, πέραν βεβαίως των διαφόρων γενικολογιών που ανέφερε, ξεκινώντας με τον πόλεμο που κάποτε - ομολογημένα- αντιμετώπισε στην πατρίδα και την οικογενειοκρατία του χώρου και περνώντας σε γενική κριτική του κοινού -εντόπιου και διεθνούς.

Όσο περνάει ο καιρός, τόσο πείθομαι περισσότερο ότι οι μουσικοί δεν θα έπρεπε να κρίνουν(/κρίνουμε) γενικότερα κοινωνιολογικά φαινόμενα. Λόγω ικανοτήτων και χαρακτήρα, σπάνια μπορούμε να θέσουμε το πνεύμα υπό τον έλεγχο του νου κι όχι των συναισθημάτων. Είσαι μουσικός; Φρόντισε οι εμφανίσεις σου να βρίσκονται στο καλύτερο δυνατό επίπεδο, κι άσε τους άλλους να κάνουν αυτό που εκείνοι θα έπρεπε να κάνουν. Αν βεβαίως, έχεις και άλλες εξωμουσικές ανησυχίες, μπορείς να εργαστείς και να τίς καλλιεργήσεις. Ίσως έτσι βοηθήσεις κι εσύ να πάει ένα βηματάκι μπροστά η κοινωνία. Στην περίπτωση του Σγούρου προφανώς τα παραπάνω δεν υπάρχει λόγος να ισχύουν. Έχει ένα σπάνιο ταλέντο -όσο ελάχιστοι στον πλανήτη- και θα έπρεπε να κάνει κάτι για αυτό και με αυτό. Το κοινό θα είναι κουρασμένο όσο παίζει (οποιοσδήποτε) τα ίδια και τα ίδια. Δεν μπορεί κάποιος να εμφανίζεται 10 φορές το χρόνο στην Ελλάδα και να παίζει όμοια προγράμματα ξανά και ξανά... Το κοινό είναι πεπερασμένο -όχι κουρασμένο. Δεν μπορείς να αναφέρεσαι σε πόλεμο, όταν από τις 10 ξένες ορχήστρες που προσκαλούνται ετήσια παίζεις με τις μισές (με τις άλλες μισές εμφανίζεται ο Γιάννης Βακαρέλης), και για τους άλλους ότι περισσέψει...

Φροντίζεις να μάθεις και 5-10 διαφορετικά κοντσέρτα, ναι 10, αν θέλεις να είσαι συνέχεια σολίστ με ορχήστρες! Είσαι μοναδικός, και θα έπρεπε πριν από όλους τους άλλους, εσύ να έχεις απαιτήσεις από τον εαυτό σου. Κάνεις μουσική δωματίου, μοναδική ευκαιρία να γνωρίσεις συναδέλφους, να συνεργαστείς με εξαίρετους μουσικούς, να μάθεις και κάτι -ίσως- καινούριο. Ναι, πράγματι έχουν δίκιο οι δύο συνάδελφοι, ο χώρος είναι δύσκολος, αλλά με λίγη ευελιξία η κατάσταση βελτιώνεται. Θέλει κυνήγι η καριέρα: για όποιον δεν το κατάλαβε, δεν έρχονται τα πράγματα από μόνα τους... Καλό φθινόπωρο!

ΥΓ: τα παραπάνω ισχύουν και για μένα, ως εκ τούτου φυσιολογική η μειωμένη εμφάνιση κειμένων σε τούτο το μπλογκ.

buzz it!

No comments: